De dag van vastzitten en loskomen …

Loul, 20/3/2011

Geen overijverige geestelijken vanmorgen. Een doodnormale Vlaamse wekker wekt ons rond de klok van zessen. De organisatie heeft het wijselijk besluit genomen om een vroege start te nemen vandaag. Een ontbijtbuffet doet wonderen en na de nodige oploskoffie, het versgebakken en krokante stokbrood, begint iedereen stilaan zijn stalen ros te zoeken.

Hier en daar worden banden nog in alle snelheid geplakt of versnellingen gecontroleerd. Superprofi’s zoals Klaus smeren zelfs hun ketting. De dag valt vroeg in Djourbel, maar niet voor het Vélo Afrique gezelschap. Omstreeks half acht, een luttele dertig minuten na de geplande départ, is de eerste groep vertrokken richting Fatick, waar we besloten hebben een korte middagpauze in te lassen. Het deelnemersveld vertrekt druppelsgewijs en op eigen tempo. De sfeer is opperbest en de iets langere nachtrust heeft duidelijk een verkwikkend effect gehad.

Omstreeks 09.00 uur flitst de mediajeep, deelnemer Tom Schiettecat voorbij. “En Tom? Alles ok?” Z’n antwoord is alvast veel belovend voor de rest van de dag … “zalig om zo te kunnen fietsen”. Met een sourire waar zelfs de mooiste Senegalese “gazelle” (hier de naam voor plaatselijke schones) niet aan kan tippen.

Het loopt vlot bij de deelnemers. Het parcours is dan ook iets minder zwaar dan gisteren. Hoewel, in Afrika altijd met een korrel zout te nemen! Chris, logistiek duivel-doet-al en fervent VA-liefhebber vindt het maar niks op deze manier. Op geheel eigen wijze besluit hij er een stevig “Chriske” tegen aan te gooien. Zoutwinningen, Chris en een bevoorradingsjeep. Geen al te beste combinatie blijkt zo. Hilariteit alom, al vreest Geertrui dat haar paspoort wel eens een kort leven zou kunnen beschoren zijn. Het mediateam wordt kortstondig ingeschakeld als rescue 911, maar helaas zonder al te veel resultaat. Dan maar het grof geschut. Een lokale “berenclub” wordt gemobiliseerd en met brute mankracht wordt bevoorradingsjeep 007 letterlijk op het droge getrokken. Benieuwd hoeveel Chriske’s er nog gaan volgen in de loop van de week.

Ondertussen baant menig Vlaming zich een weg door de overweldigende Afrikaanse natuur dat het een lieve lust is voor het oog. Overal waar de VA karavaan halt houdt, zwermen de lokale kinderen rond hen heen, als rond een pot vol lekkers. Tijdens de middagpauze, vlak na het vertrek van de kopgroep, ontmoeten we Poly. Een 13-jarige dromerige jongen, met ogen vol verwondering. Op de vraag waarover hij droomt, is het antwoord nogal ontnuchterend … “soldaat worden”.

Ondanks de loden hitte, blijft iedereen gezwind op de trappers staan. Het gaat vlot, zeer vlot. Zo vlot dat Tom Meeusen zich alleen nog maar moet focussen op waar hij en zijn kompanen nu juist moeten afslaan. Afrikaanse dorpsnamen correct uitspreken, bezorgt ieder van ons een acuut spraakverwarringsyndroom, maar Tom herinnert zich in elk geval de eerste letter van de te volgen route. Met een sappig Kempisch accent in het midden van de Senegalese savanne, proest hij het uit; “zie je wel dat het met een D was …”. Afslag Diouroup werd vlotjes naar de juiste kant genomen … De kopgroep heeft ondertussen een acuut gebrek aan verkoelingswater. De mediajeep komt snel ter plaatse en lenigt de eerste nood. Babs laat zich compleet gaan bij het verkoelingsmoment. Met het nodige gevolg als resultaat. Hoewel het hier zeker geen “koers” is, rijden Kris Ons en Luc Strouven als eerste broederlijk en vol voldoening over de meet.

De zandtrappers en co besluiten het rustiger aan te doen en nemen voor het heetste gedeelte van dag de regelmatige busverbinding “Vélo Afrique”. Geen schande, eerder een blijk van gezond verstand! Want de zon weegt hier echt, getuigt Steven Verheyden, tijdens één van de regelmatige rustpauzes onderweg.

De laatste 10 kilometer worden op een aangepast ritme afgemaald. Hier en daar sneuvelt nog een band, maar de aankomstvlag wenkt. We komen aan in een gezellige herberg, voorzien van een tentenkamp zoals je er enkel nog maar eentje terug kan vinden bij Chiro of Scouts. Benieuwd wat de rest van de dag ons nog brengt …

Sabine, bedankt voor de goede zorgen vanwege gans het team.

Bonsoir à tous!