De dag van de grote W(aarheid)

Djourbel, 19/03/2011

Vandaag maakten de meeste deelnemers hun opwachting voor Afrika. Of beter Afrika maakte haar opwachting voor hen. Na een extreem korte nacht -de meesten van ons werden gewekt om 05.00 uur door één van de lokale superijverige geestelijken- en een deugddoend ontbijt, was het grote moment eindelijk aangebroken. Dé start van het avontuur waarvoor we allemaal hier zijn.

Onder een stijgende temperatuur en met een supermooie “depart”vlag vertrokken alle deelnemers richting Touba. Op de eerste rotonde vond Sabine het echter al de hoogste tijd om de kwaliteiten van haar jeep te testen. Met een bumperaccidentje als gevolg.

Na de indrukwekkende moskee van Touba ging het richting “zandbak”, een korte zandstrook van om en bij de drie kilometer. ’s Avonds aan het avondmaal druk besproken bij alle fietsers en achteraf dé dagkiller van formaat gebleken. De fietsbanden sneuvelden bij de vleet, het water in de bevoorradingsjeeps slonk zienderogen. Loodzware zone, mul zand, maar oooo zoveel karakter en doorzettingsvermogen bij iedereen.

Overal waar de Vélo Afrique-bende halt hield, was het een uitgelaten circus zonder weerga. Nieuwsgierige kinderen duiken op vanuit elke straat, vanachter elke hoek en soms van onder elke steen. Hun glimlach en verwondering ontlokt zelfs de meest fanatieke fietsers een moment van stilstaan.

Niet voor Tom Meeusen en een aantal fervente volgers. Onder een verschroeiend ritme ploegen Tom en co door het rode zand dat het een lieve lust is.
“Mais, c’ est incroyable”, wordt hier en daar al in de witte bevoorradingsjeeps hardop gesproken ….

Ondertussen begint ‘ Le soleil africain’ haar tol te eisen. Sommigen krijgen het moeilijk, vinden amper hun drinkbushouder, of vallen bij het stoppen zomaar van hun mountainbike. Links of rechts, het maakt al niet veel uit … De vliegende crew werkt zich de naad uit het lijf en tracht de noden te lenigen waar ze kunnen.

De meeste van de 30 fietsliefhebbers rijden de eerste –loodzware- 60 kilometer volledig uit. Al zijn er sommige diep voor moeten gaan. Heel diep. Of zoals zeer pathetisch onderweg gehoord “als er iemand de definitie van ‘leeg’ wenst te kennen ….”

Omstreeks 18.00 uur lokale tijd, rijden dan de laatste Djourbel binnen. Het genoegen van volhouden, van hét gedaan te hebben is immens. De eerste dag is een feit. En wat voor één …

Bienvenue en Afrique !