Blijdschap in een rimramrommelstraat

Zaterdag 1 november

Dedju Afrique: een doldraaiende Yo Engelen kon bij aankomst al direct op zoek naar twee dozen en de douanier zag twaalf honingpotten als invers talibanontploffingsspul. Hij zag het niet meer zitten. Een paar blanke nitwits wisten dan ook nog geeneens dat ze een paspoort nodig hebben voor op de vlieger naar le sud. Gaat met zo’n kerels een school bouwen.

Driehonderd taxichauffeurs wilden ons allemaal wel vervoeren en zonder opnieuw onze Yo zaten Pieter en Dean ongetwijfeld nu in Oost-Congo. Met drie gele taxi’s geraakten we in het Baobab-huis, waar wij een week lang ons kopje mogen neerleggen. Na een rit die ieder van ons die voor het eerst voet op Afrikaanse grond zette, volledig omverblies. Huizen of zijn het hutten, ineengestoken met improvisatiemateriaal - een plank die men nog ergens heeft liggen, een steen die een golfplaten dak tegenhoudt -, deuropeningen om een fruit- of nephorlogekraam in te zetten en beslist geen deur. Geiten die schaduw zoeken langs autowrakken die al lang op de rand van de weg staan, kinderen die een oude autoband voortrollen, paarden met karren tussen taxi’s, zandwegen, iedereen rijdt door elkaar. Een kleurrijke ‘lijnbus’ waar achteraan iemand uithangt om met zijn voeten de gammele deur dicht te houden.

De Senegalezen hebben geen stress, geen haast, ze ontmoeten vrienden en familie op straat. Dat op die straat ook een lege fles en een distributieriem liggen, is niet zo erg. Hier vind je geen groots opgezette economie, maar iedereen weet zich wel te redden met zijn zaakjes. We zagen op die geweldige rit vooral veel Ronaldinho’s, Rooney’s, Totti’s en Dioufs. Vier palen in het zand en vijftig spelertjes hebben de match van hun leven. Met als achtergrond de zakkende zon op het oranjebruine zand. Fenomenaal.

(Johan journalist)