Taxi’s en geiten

Aankomst in Dakar. Op het vliegveld(je) werden we al meteen geconfronteerd met het Afrikaanse ritme. Lang aanschuiven for no particular reason…
Nadat we alle koffers en tientallen kartonnen dozen en zelfs een paar schoolborden van de transportband hadden gehaald moest alles nog even door de scanner (waar niemand naar het beeldscherm keek maar toch moest het erdoor!).
Eenmaal buiten werden we onmiddellijk belaagd door mensen (en geiten) van wie we niet wisten wie er nu precies bij de organisatie behoorde. Iedereen begon met koffers te sjouwen en in vooroorlogse taxi’s te duwen en na dat chaotisch maar hilarisch gebeuren waren we uiteindelijk onderweg naar het Baobab huis.

Een memorabele rit van ongeveer een half uur door Dakar……met open mond en ogen tekort racen langs half afgewerkte huizen (ze moeten geen taks betalen zolang het huis niet af is dus een gegeven moment beginnen ze gewoon elders te bouwen), graatmagere geiten her en der, de ene na de andere halfslachtige carrosserie op plaatsen langs het strand waar je in België een fortuin moet voor betalen.

Na de kamerverdeling (’t viel best mee, we moesten niet met 15 op 1 kamer) kregen we een korte (naar Afrikaanse normen) toelichting over het verdere programma van de week door Mamadou, de verantwoordelijke van de locale NGO, bijgestaan door zijn raad van bestuur, raad van commissarissen, stagiaires etc.

Om 20 uur wederom door de stofwolken over hobbelige wegen, op weg naar de ‘warme maaltijd’…… in een boite op het strand. De porties waren impressionant, gamba’s (bijna) zo groot als Joris zijn onderarmen. Soit, ’t wordt langdradig, we gaan slapen. Tot morgen!